Een gloednieuwe €150.000 appartement renovatie lijkt een droom te zijn voor elke huiseigenaar, toch? Maar voor deze bejaarde dame, genaamd Ona, liep het uit op een regelrechte nachtmerrie. Terwijl haar buren juichten om de levendige gele gevel, ontdekte Ona een schokkende realiteit: de gedwongen opknapbeurt brak haar volledige pensioen, en daarnaast verscheen er schimmel in haar geliefde huis. Wat gebeurt er als “vooruitgang” je financiële ondergang betekent? Blijf lezen om erachter te komen hoe dit kon gebeuren en wat je kunt doen om dit te voorkomen.
De prijs van vooruitgang: als de meerderheid voor jou beslist
Ona, een 74-jarige gepensioneerde boekhouder, woonde al 40 jaar in haar appartement in een buitenwijk van Vilnius. Haar pensioen was altijd krap, maar voldoende voor haar bescheiden levensstijl. Totdat de VvE (Vereniging van Eigenaren) bijeenkwam om te praten over renovatie.
Een luidruchtige vergadering
De vergadering voelde voor Ona als een onwelkome ingreep. Jongere families, die recentelijk waren verhuisd, spraken vol enthousiasme over stijgende woningwaarden en esthetiek. Enkele oudere bewoners, waaronder Ona, probeerden hun zorgen te uiten over de kosten en hun tevredenheid met de huidige staat. Maar hun stemmen verdronken in het kabaal van de meerderheid.
De wet schrijft voor dat slechts 50% + 1 van de appartementseigenaren akkoord hoeft te gaan. Met de steun van de jongere, werkende buren, die de maandelijkse aflossingen van een lening als een druppel op een gloeiende plaat zagen, werd de renovatie goedgekeurd. Ona, die tegenstemde, moest zich schikken naar de wil van de meerderheid.
Belofte van besparingen, realiteit van schuld
Men probeerde Ona gerust te stellen: “Maak je geen zorgen, de verwarming zal dalen, de staat zal compenseren. Je zult het nauwelijks merken.” De realiteit sloeg echter harder toe dan verwacht.
Na de renovatie en het verwijderen van de steigers, verscheen de rekening. En die was stevig. De maandelijkse kosten voor krediettermijnen en rente alleen al bedroegen meer dan €100. Toegevoegd aan administratiekosten en spaarreserves, betaalt Ona nu dubbel zoveel als voorheen. Haar pensioen is niet langer voldoende om aan haar basisbehoeften te voldoen; boodschappen worden beperkt tot kruiden en aardappelen, en een bezoek aan de apotheek is een zeldzaamheid.
“Heb ik zo’n oude dag verdiend? Dat ik moet betalen voor een renovatie waar ik niet om vroeg?”, vraagt ze zich af.
De ’thermosfles’ met schimmel
Financiële druk is echter nog maar de helft van het verhaal. Na de renovatie werd het appartement van Ona een letterlijke valkuil.
Een verstopte ademhaling
Om een hogere energieklasse te bereiken, werd het gebouw volledig geïsoleerd, werden de ramen vervangen en werden alle kieren gedicht. Helaas werd er in het oude gebouw geen ventilatiesysteem met warmteterugwinning geïnstalleerd, en de natuurlijke ventilatie werd ernstig belemmerd.
Al tijdens de eerste winter merkte Ona een vreemde geur op. De lucht voelde zwaar en vochtig aan. En toen, toen ze de bank verplaatste, zag ze het: zwarte, pluizige schimmel strekte zich uit over de hele hoogte van de muur in haar woonkamer. Al snel verscheen het ook in de slaapkamer en de badkamer. Ona begon te kampen met constante hoestbuien en prikkelende ogen.
Bouwexperts noemen dit het “thermosfles-effect”. Wanneer vocht geen uitweg heeft, condenseert het op de koudste oppervlakken. Het lijkt erop dat de bouwers mogelijk gebrekkig werk hebben geleverd, mogelijk met onjuiste isolatie van hoeken of “koudebruggen.”
Schuld op de een of andere manier?
Toen Ona contact opnam met de beheerder van het gebouw en het bouwbedrijf, was het antwoord cynisch: “Mevrouw, u bent zelf schuldig. U moet de ramen vijf keer per dag openzetten om te ventileren.”
Stelt u zich eens voor, bij -10 graden buiten, moet ik met open ramen leven? Waarom zou ik dan betalen voor renovatie als ik de buitenlucht verwarm?”, is ze verontwaardigd.
Het bouwbedrijf reageert traag op klachten, en de beheerder haalt zijn schouders op – het garantietraject is lang, en de schimmel verspreidt zich dagelijks. Ona blijft alleen achter om te vechten tegen een systeem waarin ze slechts een statistisch gegeven is.
De beslissing: haar leven verkopen
Vandaag heeft Ona de zwaarste beslissing genomen. Ze is haar spullen aan het inpakken.
“Ik kan niet meer. Niet financieel, niet fysiek. Die schimmel zal me opeten, en de bank zal me mijn laatste centen afnemen. Ik moet mijn appartement verkopen, waar mijn kinderen zijn opgegroeid, waar mijn man is overleden,” zegt ze met tranen in haar ogen.
Ze is van plan om een klein kamertje te zoeken in een oud, ongerenoveerd gebouw ergens op het platteland, of een kamer in een studentenhuis, zodat het resterende geld haar in staat stelt tenminste fatsoenlijk te eten.
Het verhaal van Ona is geen op zichzelf staand incident. Terwijl politici lintjes doorknippen bij vernieuwde gebouwen en juichen over een “mooier Litouwen”, huilen duizenden senioren in stilte achter gesloten deuren, gegijzeld door gedwongen vooruitgang.
Heeft u vergelijkbare ervaringen gehad met gedwongen opknapbeurten? Deel uw verhaal in de reacties hieronder.